ძიება

ქეთოს ბლოგი

ამერიკანო წიწაკით please…

კატეგორია

კანუდოსი

Image

მთხრობელი: – “არ შეიძლება, კაცმა ფიქრით ყვირილი გაიგონოს? ანდა ისე იგრძნოს რაიმე, დაუნახავად და მოუსმენლად?”
მკითხველი: – იცი, სანამ შენი ამბავის კითხვას დავიწყებდი, მანამდეც მიფიქრია ამაზე, რომ თუ გრძნობ ადამიანს, მაშინ მისი სულის ყვირილსაც გაიგებ. ან იქნებ ვგრძნობთ, ვიცით, მაგრამ საკუთარ თავს არ ვუტყდებით, ვატყუებთ და მერე, როცა სიტყვით გაცხადდება აღმოვაჩენთ რომ თურმე გულის გულში  ყველაფერი გვცოდნია, მაგრამ ალბათ ასე უფრო იოლია ცხოვრება, ზედმეტი ფიქრისა და ვალდებულებების გარეშე, ზედმეტი ემოციით, ზედმეტი ცრემლით. შენც ხომ ამჩნევ, რომ  ფიქრიც კი სერიალებივით უაზრო და ხელოვნური გაგვიხდა? როგორც კი ფიქრისას შემთხვევით “საფიქრალს” წამოვედებით, მაშინვე სხვა ფიქრთა ნაკადს ვუერთდებით, (ბოდიში ამდენი ტავტოლოგიისთვის). ჰო, არადა ვცხოვრობთ, თითქოს კარგად, “არაფერი არ გვაკლია” იდასნაირების თვალში, თუმცა მხოლოდ ერთი შეხედვით, იქნებ სწორედ ის მთავარი გვაკლია, იქნებ მთელი ჩვენი ცხოვრების სიტკბო სწორედ ჩვენი ჯვრის ტარების სიმძიმეშია, იმ ცრემლში, რისი მიზეზიც, შენს შემთხვევაში, საყვარელი ქალის დაღუპვით და საკუთარი თავის აღმოჩენით გამოწვეული გრძნობაა. ან იქნებ სიკვდილი ალამაზებს, აღრმავებს და თავისი ტრაგიზმით მეტ მნიშვნელობას სძენს მოვლენებს და ადამიანებს?

მთხრობელი: -“ეჭვი მეც მიღრღნიდა გულს: ახლა როცა მთელს ქვეყანას ზურგი შევაქციე და მხოლოდ  მერცია მინდოდა, ეს მხოლოდ იმიტომ, რომ ის მოკვდა, აღარ იყო, შეუძლებელი და მიუწვდომელი გახდა, მაგრამ ცოცხალი რომ დარჩენილიყო და კარგად ვყოფილიყავით, ალბათ, ბოლოს მაინც მთელ ქვეყანას გავუწევდი ანგარიშს და ყველაზე ადვილად ისევ მერციას გავიმეტებდი, როგორც რაღაც უკანონოს, საშიშსა და ზედმეტს… მერცია რომ მოკვდა, ჩემი ცოლის მიმართ ყოვლად აუტანელმა გაღიზიანებამ და ბრაზმა შემიპყრო, მაგრამ ჩემი ცოლი რომ მომკვდარიყო…ასე არა, მაგრამ ალბათ, მაინც მერციას დავადანაშაულებდი და ახლა მის მიმართ გავღიზიანდებოდი… ან ეგებ ყველაფერი ისე ხდება, როგორც უნდა მოხდეს?…”

მკითხველი: -არ ვიცი, იქნებ ეს ყველაფერი შვებაა შენი სულისათვის, შვება და ტკივილი. და მაინც, ყველაფერი ასე უნდა მომხდარიყო, შენ უნდა შეგყვარებოდა მერცია, მას კი შენ… მერე რა, რომ შენ  ორი შვილი  და ცოლი გყავს რომელსაც მთელი ცხოვრების განმავლობაში ღალატობ და ეს არც გაწუხებს, მერე რა, რომ თქვენს შორის სხვაობა 15 წელი იყო, მერე რა, რომ შენ ფიქრობდი მერცია შენი მადლობელი უნდა ყოფილიყო იმისათვის რომ მასთან, უკანონო შვილის დედასთან, ასეთ ცოდვილთან იყავი… შენ უნდა შეგყვარებოდა მერცია მთელი სულით, შემდეგ უარი გეთქვა მასზე, სწორედ იმიტომ რომ შემდეგ მისით გეცხოვრა მთელი შენი დარჩენილი წლები და შეხვედროდი ძილის ქვეყანაში მას და ლაზარეს, რომ ისევ გენახა ბავშვობის მთვარე, ისევ შეგეგრძნო ემოციის სიმძიმე, შეგეწყვიტა გულგარეთ ცხოვრება და სულ გეფიქრა: “ნუთუ იცოდა მაშინ?…” უნდა შეგეგრძნო მისი მეგობრის მიერ ნათქვამი საყვედურის სიმძიმე და გულში დათანხმებოდი: ” მე მძულს ის ცხოვრება სადაც სწორედ მერციაა ზედმეტი… ბოლო დღეებში სულ თქვენზე ლაპარაკობდა… მისი თვალები რომ მახსენდება, ღმერთო ჩემო, ბოლოს მაინც სულ თვალებად იქცა, სულ კარს იყო მიშტერებული, ყოველ გაღებაზე, ვიცი გული უსკდებოდა-რაღაც მინდოდა მეთქვაო” – უნდა მოგესმინა ეს და  მერე კი, მთელი ცხოვრება ამ ერთ კითხვაზე გეძებნა პასუხი…

მთხრობელი: – “არ იცოდა, მაინც ჯიუტად ვებღაუჭებოდი ამ აზრს, არ შემეძლო დამეშვა რომ იცოდა და არაფერი მაგრძნობინა…რა უბრალოდ ხდება ყველაფერი: ყველაფერს ხალისი სჭირდება და ყველაფრის ხალისი შეიძლება დაკარგოს კაცმა. ყველას მიმართ გულგრილი ვიყავი, სერიოზულად არავინ მაინტერესებდა, ჰო, რაღაც გულგარეთ ვცხოვრობდი, მაგრამ იმასაც ვგრძნობდი, რომ გულისხმმიერებაც შემეძლო… თუკი ამის ხალისი გამიჩნდებოდა… აბა ვინ დაიჯერებდა რომ მის საოცარ სიახლოვეს ვგრძნობდი ხოლმე, განსაკუთრებით – საღამოობით… რა უნდა ეთქვა, ღმერთო ჩემო, რა უნდა ეთქვა?’

მკითხველი: -რა უნდა ეთქვა? ნუთუ ვერ ხვდები? უბრალოდ უნდოდა ეთქვა “მიყვარხარ”…

P.S.

ვკითხულობდი და ვფიქრობდი რამდენი ადამიანის ემოცია, აღელვება, დაფიქრება შეძლო ამ პატარა წიგნმა. ვკითხულობდი და ყელში ბურთი მეჩხირებოდა არა მერციასა და მისი ტრაგიკული სიყვარულის გამო, არა მოღალატე ცოლებისა და ქმრების გამო, არამედ იმიტომ რომ ვერ ვამჩნევთ როგორ კვდება ადამიანი ჩვენს გვერდით, იქნებ ფიზიკურად არა, მაგრამ სულიერად… ვერ ვამჩნევთ ან არ ვიმჩნევთ… ვკითხულობდი და ვცდილობდი თვალებში მოწოლილი ემოცია შემეჩერებინა, თუმცა მერციას სიტყვები გამახსენდა: ” ამბობენ, ვინც ვერ ტირის, მალე ბერდებაო…”

და ბოლოს ” ამბრნი, უმბრნი და არაბნი” – წაიკითხეთ ვისაც გჯერათ სიყვარულის, ვისაც არ გჯერათ სიყვარულის, ვინც ფიქრის შიშით ცხოვრობთ, ვინც ეძებთ სინამდვილეს, ვისაც გიტირიათ “ნაჩუქარი ცრემლებით”, ეს წიგნი ყველასთვისაა, მათთვისაც კი, ვისაც “სიზმარიც კი არ აქვს…”

სიყვარულით

თქვენი ქეთო ❤

სულ მინდა ხოლმე წიგნის წაკითხვის შემდეგ ჩემი “ემოციური რეცენზია” თქვენც გაგიზიაროთ, თან იცით როგორი ემოციური? ენის წვერზე რომ გადგას სათქმელი და ისეთი შეგრძნება რომ გაქვს თუ არ თქვი მოკვდები ან მინიმუმ ღამე ვერ დაიძინებ, ახლა ალბათ ფიქრობთ დაწერე მერე ვინ გიშლისო 🙂  ჩემო კარგებო და საყვარლებო, ყველაფერს ხო თავისი მიზეზი აქვს…

მიზეზი N 1: დრო! ალბათ გახსოვთ წავიწუწუნე უსაქმურად ვარ მეთქი, ჰოდა, აღარ ვარ, მოკლედ, არ გაცდიან ადამიანს ცოტა დასვენებას, გინდა თუ არა წამოდი იმუშავეო 🙂 ეს ხუმრობით 🙂 ისე, მიხარია ჩემი ცხოვრების ახალი ფურცელი, იმედია საინტერესო რამეებს ჩავწერ და წაკითხვა თუ არა თვალის გადავლება მაინც მომინდება ხოლმე ხშირ-ხშირად 🙂  ჰოდა, რას ვამბობდი, ამდენ გადარბენა-გადმორბენაში ორი კვირა ვკითხულობდი ჩემთვის ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო წიგნს, თან ისეთს ხშირად რომ უბრუნდები, ბულგაკოვის “ოსტატი და მარგარიტა”, თან იცით სად ვკითხულობდი? ძირითადად მეტროში და მარშუტკებში და ამ უკანასკნელით მგზავრობის დროს ბოლოს უკვე ცუდად ვხდებოდი. მოკლედ,  რომ შევაჯამოთ, პირველი მიზეზი არის დროის უქონლობა.

მიზეზი N 2:  სხვა რაღაცეებზე ლაქლაქის სურვილი. რას ვგულისხმობ იცით? პოსტის დასაწერად რომ ვიცლი ძირითადად უკვე ღამის 11-12 საათია და ამ დროს ძირითადად იმაზე მინდა ვიბოდიალო, რაც დღის განმავლობაში მოხდა საინტერესო, განვიხილო, ჩემი აზრი გამოვთქვა მეკითხება თუ არა 🙂  უბრალოდ განვიტვირთო სიტყვების კორიანტელში. 

მიზეზი N 3: გაინტერესებთ? უკვე იმდენ განხილვას ვკითხულობ ყველა წიგნზე რომ მერე ვფიქრობ მეტისმეტი ხომ არაა, ეს ჩემი “ემოციური რეცენზიები” ვიღას სჭირდება მეთქი…

ძირითადად ესაა მიზეზები, კიდევ პატარ-პატარა რაღაცეებს თუ არ ჩავთვლით რისი დაწერაც მეზარება, იმიტომ რომ მეძინება.

თუმცა, იცით რა, ამ მიზეზებს რომ გადავხედე…მე მაინც დავწერ! თქვენ რას იტყვით? 

მე თქვენთან ერთად შევქმნი ჩემი წიგნების ქალაქს, ემოციური რეცენზიებით მობინადრეებს, იერარქია თქვენთვის მომინდვია. და რაც მთავარია დავარქმევ კანუდოსს ♥

♥სიყვარულით♥

თქვენი ქეთო ♥

Create a free website or blog at WordPress.com.

ზედა ↑

დო'ს ბლოგი

აქვს ფანტაზია ბავშვის, ცაში დაეძებს სოროს, სამსართულიან სახლში, მეცხე სართულზე ცხოვრობს....

მკითხველის ბლოგი

შთაბეჭდილებები კითხვის შემდეგ

ბაბოლიჩი's Blogg

Keep your coins... I wan't change!

Natalie’s

There’s nothing to talk about

ედიშერის ბლოგი

სიზუსტე და სამართლიანობა უფრო მეტად ფასობს ვიდრე უპირატესობა და სენსაცია

ქეთოს ბლოგი

ამერიკანო წიწაკით please...

MaDaM FisuNiA

შენ ახლა გადმოაბიჯე ჩემი სამყაროს კარიბჭეს

Molly Bloom's Day™

ასტრიდ ლინდგრენი – 111

ბურუსი - BURUSI

თენგიზ ვერულავა - TENGIZ VERULAVA

სულელური თეორიის 9 წუთი

P.S გახსოვდეს ვინ ხარ.

კრაზანა

What do you read, my Lord? "Words, words, words"..

ეთოს ბლოგი

“ყოველი ნორმალური მოთხრობის წაკითხვის შემდეგ ხდები ოდნავ უკეთესი ვიდრე ხარ, უფრო ჭკვიანი ვიდრე იყავი.”

Niksologia

აკრძალულია აკრძალვა!

სიყვარულოვნას ბლოგი

მე ვარ ნაწილი იმ დიადი ძალის, ვისაც ავი სურს და კეთილს სჩადის

Olley

როგორც ისწავლი სამყაროს ხედვას , შენი ცხოვრებაც ისე იქნება

ფაოს ბლოგი ^.^

The Girl Who Always Smiles, Even If She Feels Down.

Geo Blogmania Group

ჩვენ ვწერთ თქვენთვის

ბრე'ს ბლოგი

ჩემი ღამეები თქვენს დღეებზე უკეთესია

ნინაკას ბლოგი

I just want to live while I'm alive...

ცხელი შოკოლადი

რაღაც დარიჩინიანი....

ჯეკის ჩანაწერები

https://www.facebook.com/Jacksnotes101

Ketusi's Blog

take it easy,it's just life

Sometimes Y, and After C

I like breaking all of the rules

Kate's Universe

Everything In Its Right Place

გურამ შეროზიას ბლოგი

საინტერესო + სასარგებლო